انسان تنها با نان زنده نمی‌ماند

عیسی در میان سنگ‌های بیابان نشسته است، در حالی که چهرهٔ تاریک وسوسه‌گر به سوی صخره‌ها اشاره می‌کند و او را پس از روزه‌اش تحت فشار می‌گذارد تا سنگ‌ها را به نان تبدیل کند. دامنهٔ خشک و بی‌حاصل، سنگ‌های پراکنده و حالت خستهٔ بدن، گرسنگی جسمانی آن لحظه را برجسته می‌کند، در حالی که نگاه رو به بالای مسیح، اعتماد او به پدر را نشان می‌دهد، نه تسلیم شدن در برابر چالش شیطان. این اثر هنری نخستین وسوسهٔ مسیح را به تصویر می‌کشد؛ زمانی که عیسی پاسخ می‌دهد: «انسان تنها با نان زنده نمی‌ماند»، و با استناد به تثنیه اعلام می‌کند که زندگی با هر کلامی که از سوی خدا می‌آید پایدار می‌ماند. این صحنه برای آموزش دربارهٔ انضباط روحانی، ایام لِنت، روزه، اطاعت، کتاب‌مقدس و پیروزی بر وسوسه مناسب است.